Z głę­bo­kim żalem zawia­da­mia­my, że 2 lute­go 2026 r. zmar­ła

prof. dr hab. n.med. Hen­ry­ka Bró­zik

pedia­tra i reu­ma­to­log dzie­cię­cy, ordy­na­tor Oddzia­łu Obser­wa­cyj­no-Izo­la­cyj­ne­go oraz Nie­mow­lę­ce­go I Kli­ni­ki Cho­rób Dzie­ci Uni­wer­sy­te­tu Medycz­ne­go w Łodzi,
wie­lo­let­ni kie­row­nik Kli­ni­ki Pro­pe­deu­ty­ki Pedia­trii.

Wyra­zy głę­bo­kie­go współ­czu­cia Rodzi­nie i Bli­skim skła­da­ją
Rek­tor, Senat i spo­łecz­ność Uni­wer­sy­te­tu Medycz­ne­go w Łodzi.

 

Z ogrom­nym żalem zawia­da­mia­my, że dnia 2 lute­go 2026 zmar­ła prof. dr hab. n.med. Hen­ry­ka Bró­zik- pedia­tra i reu­ma­to­log dzie­cię­cy. Swo­je życie zawo­do­we zwią­za­ła z mia­stem rodzin­nym. Po ukoń­cze­niu stu­diów medycz­nych na Wydzia­le Lekar­skim Aka­de­mii Medycz­nej roz­po­czę­ła pra­cę w Aka­de­mii Medycz­nej w Łodzi, prze­cho­dząc kolej­ne eta­py karie­ry   aka­de­mic­kiej od asy­sten­ta do pro­fe­so­ra. Pra­ca dok­tor­ska, za któ­rą otrzy­ma­ła nagro­dę pierw­sze­go stop­nia Pol­skie­go Towa­rzy­stwa Reu­ma­to­lo­gicz­ne­go, skon­cen­tro­wa­na była na zagad­nie­niach gorącz­ki reu­ma­tycz­nej. W 1987 roku uzy­ska­ła tytuł pro­fe­so­ra.  Była wie­lo­let­nim nauczy­cie­lem aka­de­mic­kim oraz kie­row­ni­kiem jedy­nej w makro­re­gio­nie łódz­kim Porad­ni Reu­ma­to­lo­gicz­nej dla dzie­ci. W trak­cie swo­jej dłu­go­let­niej pra­cy zawo­do­wej peł­ni­ła funk­cję Ordy­na­to­ra Oddzia­łu Obser­wa­cyj­no-Izo­la­cyj­ne­go oraz Nie­mow­lę­ce­go I Kli­ni­ki Cho­rób Dzie­ci Uni­wer­sy­te­tu Medycz­ne­go w Łodzi. W roku 1994 zosta­ła powo­ła­na na sta­no­wi­sko Kie­row­ni­ka Kli­ni­ki Pro­pe­deu­ty­ki Pedia­trii, któ­rą to jed­nost­ką kie­ro­wa­ła do cza­su przej­ścia na eme­ry­tu­rę w roku 1997.  Była autor­ką ponad 200 publi­ka­cji nauko­wych w cza­so­pi­smach kra­jo­wych i zagra­nicz­nych. Była pro­mo­to­rem 6 prze­wo­dów dok­tor­skich. Recen­zo­wa­ła wie­le prac dok­tor­skich i habi­li­ta­cyj­nych. W swo­jej dzia­łal­no­ści nauko­wej i kli­nicz­nej kon­cen­tro­wa­ła się głów­nie na pro­ble­ma­ty­ce zwią­za­nej z reu­ma­to­lo­gią dzie­cię­cą, a zwłasz­cza doty­czą­cej pato­ge­ne­zy ukła­do­wych zapal­nych cho­rób tkan­ki łącz­nej. Kie­ro­wa­ła spe­cja­li­za­cją wie­lu leka­rzy z zakre­su pedia­trii i reu­ma­to­lo­gii. Przez wie­le lat była człon­kiem Rady Nauko­wej cza­so­pi­sma „Reu­ma­to­lo­gia”. Była tak­że człon­kiem Rady Nauko­wej Insty­tu­tu Pedia­trii oraz Rady Wydzia­łu Lekar­skie­go AM w Łodzi. W latach 80-tych spra­wo­wa­ła funk­cję Kon­sul­tan­ta Woje­wódz­kie­go ds. Pedia­trii.

W bez­po­śred­nim kon­tak­cie z mały­mi pacjen­ta­mi wyka­zy­wa­ła nie­zwy­kłe zaan­ga­żo­wa­nie, życz­li­wość i tro­skę stan ich zdro­wia. Była tak­że wspa­nia­łym nauczy­cie­lem wie­lu poko­leń stu­den­tów i leka­rzy. Pry­wat­nie była oso­bą nie­zwy­kle skrom­ną i nie zabie­ga­ją­cą dla sie­bie o nic, ale z prze­ko­na­niem reali­zu­ją­cą idee, któ­rym była wier­na przez całe życie takim jak: nie­sie­nie pomo­cy innym, empa­tia, ety­ka zawo­do­wa i głę­bo­ki huma­nizm.

Pozo­sta­nie w naszej pamię­ci jako wzór do naśla­do­wa­nia, bowiem pra­ca zawo­do­wa nie ozna­cza­ła dla niej jedy­nie wypeł­nia­nia obo­wiąz­ków, ale przede wszyst­kim reali­za­cję pasji życio­wej.

Rodzi­nie skła­da­my naj­szczer­sze kon­do­len­cje.

W imie­niu całe­go zespo­łu Kli­ni­ki Kar­dio­lo­gii i Reu­ma­to­lo­gii Dzie­cię­cej Uni­wer­sy­te­tu Medycz­ne­go w Łodzi,

Prof. dr hab. n. med. Elż­bie­ta Smo­lew­ska