Z głę­bo­kim żalem przy­ję­li­śmy wia­do­mość o śmier­ci

prof. dr. hab. n. med. Ceza­re­go Wata­ły,

wybit­ne­go naukow­ca, kie­row­ni­ka Zakła­du Zabu­rzeń Krzep­nię­cia Krwi
i Kate­dry Nauk Bio­me­dycz­nych Uni­wer­sy­te­tu Medycz­ne­go w Łodzi,
cenio­ne­go nauczy­cie­la aka­de­mic­kie­go, men­to­ra
i pro­mo­to­ra mło­dych pra­cow­ni­ków nauko­wych.

Wyra­zy głę­bo­kie­go współ­czu­cia Rodzi­nie i Bli­skim skła­da­ją
Rek­tor, Senat, pra­cow­ni­cy Kate­dry Nauk Bio­me­dycz­nych
i spo­łecz­ność Uni­wer­sy­te­tu Medycz­ne­go w Łodzi.

Uro­czy­stość pogrze­bo­wa odbę­dzie się 7 kwiet­nia (wto­rek), o godzi­nie 13:00 na Cmen­ta­rzu Rzym­sko­ka­to­lic­kim w Pabia­ni­cach, ul. Jana Kiliń­skie­go 55.

Pro­fe­sor Ceza­ry Wata­ła był posta­cią wyjąt­ko­wą. Nale­żał do gro­na tych uczo­nych, któ­rzy łączą ogrom­ną wie­dzę, kon­se­kwen­cję badaw­czą i pra­co­wi­tość z auten­tycz­ną cie­ka­wo­ścią świa­ta. Przez pra­wie całe życie zawo­do­we zwią­za­ny z Uni­wer­sy­te­tem Medycz­nym w Łodzi, stwo­rzył trwa­łe miej­sce w pol­skiej nauce jako badacz hemo­sta­zy i bio­lo­gii pły­tek krwi. Z wykształ­ce­nia był bio­fi­zy­kiem i bio­lo­giem mole­ku­lar­nym, repre­zen­to­wał jed­nak sze­ro­ko poję­te nauki bio­me­dycz­ne, będąc zara­zem wyma­ga­ją­cym nauczy­cie­lem aka­de­mic­kim.

Jego doro­bek nauko­wy obej­mu­je bli­sko 300 publi­ka­cji nauko­wych. Kie­ro­wał licz­ny­mi pro­jek­ta­mi nauko­wy­mi, taki­mi jak gran­ty KBN, NCN, NCBR, FNP, NATO. Szcze­gól­ne miej­sce w jego pra­cy zaj­mo­wa­ły bada­nia nad akty­wa­cją i reak­tyw­no­ścią pły­tek krwi, wpły­wem zabu­rzeń meta­bo­licz­nych na pro­ce­sy zakrze­po­we oraz nad rolą śród­błon­ka naczy­nio­we­go w cho­ro­bach cywi­li­za­cyj­nych. Był tak­że aktyw­ny w pra­cach zespo­łów eks­perc­kich Pol­skiej Aka­de­mii Nauk oraz przez wie­le lat współ­two­rzył warsz­ta­ty INTER-HEMOSTAZA, któ­re dla wie­lu osób sta­ły się waż­nym miej­scem nauko­wej roz­mo­wy, wymia­ny doświad­czeń i budo­wa­nia śro­do­wi­ska zaj­mu­ją­ce­go się hemo­sta­zą.

W pamię­ci pozo­sta­nie jako autor ksią­żek, z któ­rych korzy­sta­ły kolej­ne poko­le­nia stu­den­tów, dok­to­ran­tów i mło­dych naukow­ców, jak rów­nież kie­row­nik stu­diów pody­plo­mo­wych z zakre­su meto­do­lo­gii badań w medy­cy­nie i naukach bio­me­dycz­nych. Potra­fił uczyć myśle­nia ści­słe­go, kry­tycz­ne­go i odpo­wie­dzial­ne­go. Dla wie­lu osób był prze­wod­ni­kiem po meto­do­lo­gii badań bio­me­dycz­nych i bio­sta­ty­sty­ce, a tak­że przy­kła­dem tego, że rze­tel­ność nauko­wa może iść w parze z odwa­gą inte­lek­tu­al­ną i samo­dziel­no­ścią myśle­nia.

Pro­fe­sor Wata­ła był czło­wie­kiem o nie­zwy­kle sze­ro­kich zain­te­re­so­wa­niach. Obok nauk bio­me­dycz­nych fascy­no­wał go świat przy­ro­dy. Fascy­na­cja ta ukształ­to­wa­ła bada­cza i podróż­ni­ka. Trud­no jest poli­czyć wszyst­kie jego wyjaz­dy w róż­ne zakąt­ki świa­ta. Inte­re­so­wał się ento­mo­lo­gią, szcze­gól­nie chrząsz­cza­mi z rodzi­ny bie­ga­czo­wa­tych i publi­ko­wał pra­ce poświę­co­ne tej tema­ty­ce. Bli­ska była mu tak­że foto­gra­fia przy­rod­ni­cza. Te pasje dopeł­nia­ły obraz czło­wie­ka nie­tu­zin­ko­we­go — uczo­ne­go, któ­ry nigdy nie zamknął się w gra­ni­cach jed­nej dys­cy­pli­ny i do koń­ca zacho­wał praw­dzi­wą radość pozna­wa­nia.

Żegna­my Pro­fe­so­ra Ceza­re­go Wata­łę z wdzięcz­no­ścią i sza­cun­kiem. Pozo­sta­nie w naszej pamię­ci jako wybit­ny uczo­ny, współ­twór­ca łódz­kie­go śro­do­wi­ska nauk bio­me­dycz­nych, nauczy­ciel wie­lu poko­leń oraz czło­wiek o sze­ro­kich hory­zon­tach, wiel­kiej pasji i rzad­ko spo­ty­ka­nej oso­bo­wo­ści.

Łączy­my się w bólu z Rodzi­ną i Bli­ski­mi Pana Pro­fe­so­ra, skła­da­jąc naj­szczer­sze wyra­zy współ­czu­cia.